دەتەوێت باران ببارێت، بەڵام ئاسمان نەگرمێنێت؟ هەموو لایەک سەوز بنوێنێت، وەلێ هیچ تۆوێک نەپووکێتەوە؟ دایکان منداڵیان ببێت، بەڵام ژان نەیانگرێت؟ واتە دەتەوێت بازنەی فراوانی چەرخی فەلەک و ڕێسا پڕ لە دانایییەکەی، بەگوێرەی ئەندازەکەی تۆ بجوولێتەوە!
نەخێر، نەخێر! تۆ نەهاتوویت بۆ ئەم جیهانە تا تەنها ڕابوێریت و لەبەر خاتری هەوا و ئارەزووەکانت بژیت، بەڵکوو لەپێناو دەرکەوتنی توانا و لێهاتنە مرۆیییەکانت و چرۆکردن و سەوزبوونی ئەو بەها بڵندانەی کە لە ماهییەتتدایە ڕەوانە کراویت و نێردراویت تا ناخت ڕووناک ببێتەوە و ئەرکی ئاوێنەیەک بگریتە ئەستۆ لە بەرانبەر خوای گەورەدا.
هەر بۆیە جار لە دوای جار دەخرێیتە ناو مەنجەڵە گەرمەکانەوە و فڵچە زبرە بزماراساکان دەتپڕووکێنن و چەندین بار دەهەژێنرێیت و ڕادەوشێنرێیت!
ڕێگا ئەمەیە، ڕێسا ئەمەیە، ئەوانی تر هەمووی هەوا و ئارەزوو و خەڵەتانە!
ئەمەیە مەڵهەم بۆ دڵەکان، هەر ئەمەیە نەفەسی ژیانبەخش.
برچسب:
نویسنده: نگار زمانی